Na de dood van Willems in 1846 werd Snellaert zo niet de leider, dan toch een van de belangrijkste figuren binnen de Vlaamse beweging.

De eenheid die hij nastreefde tussen de Vlamingen, beoogde hij ook tussen Vlaanderen en Nederland. Dat bracht hem tot een pleidooi voor een spelling die nauwelijks afweek van die van het Noorden, en tot de stichting van de Nederlandsche Taal-en Letterkundige Congressen. Ludo Stynen beschrijft in deze biogafie op meesterlijke wijze het verhaal van Ferdinand Snellaert en zijn tijd.

Ook geboeid door de geschiedenis van onze taal? Win jouw exemplaar via het wedstrijdformulier hiernaast.