Van wensdroom tot herinnering voor het leven

Sinds 1990, en elke dag opnieuw

Make-A-Wish Belgium bestaat sinds 1990. Meer dan 35 jaar vervullen zij hartenwensen van kinderen tussen drie en achttien jaar die kampen met een levensbedreigende ziekte. Dat gaat veel ruimer dan terminale diagnoses. Ook kinderen met andere ernstige

aandoeningen komen in aanmerking. Een Medisch Advies Comité beoordeelt elk geval individueel, altijd in overleg met de behandelende arts.

Vandaag realiseert de organisatie zo’n 300 wensen per jaar in België, gedra-gen door meer dan 200 vrijwilligers verspreid over het land. Zij ontvangen geen overheidssubsidies. Elke wens

wordt gefinancierd door bedrijfspartner-schappen, individuele acties, sponsors en donaties. Daardoor komt elke gift ook écht terecht waar ze nodig is:

bij de wensen zelf.

Een wens is maatwerk

Alles begint met een gesprek. Twee getrainde vrijwilligers bezoeken het kind en het gezin thuis. Ze nemen de tijd en luisteren aandachtig. Vaak vertellen

kinderen tussen neus en lippen door precies wat later het verschil maakt. Wie ben jij? Wat maakt jou gelukkig? Wat mis je het meest? Dat gesprek is de basis van de zogenaamde Wish Journey, het traject dat start lang voor de grote dag. Want ook het toeleven

naar zo’n wens maakt al iets los. Elk wenskind krijgt een persoonlijk par-cours, van het eerste gesprek tot het moment waarop de wens uitkomt. Maandenlang werkt een heel team aan de details, want die details zijn alles. Als er tijdens het intakegesprek terloops valt

dat een meisje gek is op goulash bij een klein cafeetje om de hoek, schrijft Make-A-Wish dat op. En op de dag zelf staat dat cafeetje op het programma.

Ontmoeting met Mickey

Bo zat nog in de kleuterklas toen de diagnose viel. De leeftijd van buiten ravotten, zelfgemaakte werelden en verhaaltjes voor het slapengaan. Plots was er een andere realiteit: onderzoe-ken, behandelingen,ziekenhuisgangen. Haar wens was helder. Disneyland Parijs. Make-A-Wish regelde het van A tot Z, tot in de puntjes. Samen met haar gezin trok ze op reis voor enkele dagen vol magie, plezier en herinner-ingen die vandaag nog altijd een warme plek hebben binnen het gezin. Voor haar ouders betekende die reis

ontzettend veel. Even samen genieten. Even gewoon samen plezier maken, zonder ziekenhuisschema’s op de achtergrond. Haar papa Rik bleef zich nadien engageren voor Make-A-Wish en groeide uit tot een echte ambassa-deur van de organisatie. Via sponsor-acties en sportieve uitdagingen helpt

hij vandaag mee om ook andere kinderen zo’n onvergetelijke ervaring te bezorgen. Overdag is hij vertegenwoor-diger van auto-onderdelen, in zijn vrije tijd wielrenner. Bijna elk weekend op de fiets, al jaren, weer of geen weer. Toen zijn werkgever LKQ hem aansprak voor de LKQ Tour, een tweedaagse sponsor-tocht voor Make-A-Wish, hoefde hij niet lang na te denken. Hij trapte samen met schoonzoon Yentel 500 kilometer bijeen voor de organisatie.

Lentl pakt het podium

Lentl uit Ranst was zestien toen ze te horen kreeg dat er een tumor was gevonden. Ze houdt van mode, van lopen, van die wereld van lichten en

muziek en kleding die op iemands lijf gemaakt lijkt. In het ziekenhuis, tussen de behandelingen door, liep ze al oefenrondjes door de gang. In haar operatiekleedje. Want een droom laat je niet achter in een ziekenhuiskamer. Haar hartenwens aan Make-A-Wish was concreet: de catwalk op. Echt, met

publiek, met lichten. Niet als figurante maar als model. Make-A-Wish schreef een brief aan Play Nostalgie met daar in Lentls wens. Véronique De Kock, presentatrice van het ochtend-programma Sta Op!, las die brief

en zei meteen ja. Wat volgde, wist Lentl nog niet.

Op een doodgewone ochtend zat ze cornflakes te eten. Mama zette de radio aan. En plots klonk Véronique’s stem en zei ze Lentl’s naam. Mama had de camera al klaar voor wat er op dat gezichtje te lezen was. Alle emoties tegelijk. “Een echte ribbenklever”, zegt mama. Lentl werd uitgenodigd voor een interview bij Play Nostalgie, in de studio bij Véronique. Ze vertelde haar wensdroom, waarom de catwalk, wat die wereld voor haar betekende.

Een droom laat je

niet achter in een

ziekenhuiskamer.

En daarna begon de voorbereiding in volle ernst: een intensieve bootcamp bij een modellenbureau. Poses, passen,

uitstraling: stap voor stap leerde ze alle kneepjes van het vak. Véronique zette mee haar schouders onder het traject en gaf in haar winkel persoonlijk nog

extra tips. Donderdag leerde ze de kneepjes van het vak. Zaterdag was het showtime

Als een echte ster

Een roze limousine stopte bij Lentl’s voor de deur. Bij Shopping Promenade in Kapellen stonden de camera’s van ATV en HLN klaar. Persaandacht, precies zoals bij echte sterren. De modeshow was opgezet samen met de handelaars van Kapellen, en Véronique was er ook die dag opnieuw bij. Alleen veel aanmoediging had Lentl eigenlijk niet nodig. Lentl was opvallend rustig. Bijna met een flair van:

ik doe dat wel even. Ze liep drie keer over de catwalk en genoot van elke seconde. Haar ouders zaten met

tranen in de ogen in het publiek en zagen hoe hun meisje het podium pakte alsof ze er thuishoorde.

Want dat was zo. Dit was háár moment.

Na de show: cadeaubonnen van de deelnemende merken. En de avond van een onvergetelijke dag had

nog één verrassing in petto. Ze reden naar De Leeuw, een klein cafeetje in de buurt om er haar favoriete goulash te eten. Lentl had dat maanden eerder terloops vermeld tijdens het intake-gesprek. Als een bijzaak, een anekdote. Ze was het allang vergeten.

De ervaring gaf Lentl zichtbaar vleugels. Sindsdien straalt ze opnieuw zelfvertrouwen uit en kijkt ze met

warmte terug op haar wens. Tot grote vreugde van haar ouders, die vooral genieten van het feit dat ze hun dochter opnieuw zien schitteren.

Tekst: Karina Ramaekers